Wat is juist: typefout of typfout?
Typfout ligt volgens ons meer voor de hand dan typefout, hoewel die laatste vorm de officiële spelling is.
Het woord is ontstaan als een samenstelling van type en fout; type is een zelfstandig naamwoord met verschillende betekenissen, waaronder 'gegoten letter'. Een typefout was van oorsprong een fout in het zetwerk: er stond een verkeerde (gegoten) letter in het zetsel. Maar tegenwoordig kent bijna niemand die technische achtergrond meer en is deze betekenis van type nauwelijks meer bekend.
In het Groene Boekje en de meeste woordenboeken staan dus typecursus, typeles, typefout en typemachine. Het Witte Boekje (2006) rekent die vormen niet fout, maar kiest in principe voor samenstellingen met de werkwoordstam typ: typcursus, typles, typfout en typmachine. De gedachte aan 'het typen' overheerst immers, niet die aan 'het type': 'cursus om te leren typen', 'fout bij het typen', 'machine om mee te typen'. Op dezelfde manier zijn samenstellingen als zetfout (van zetten) en tikgeit (van tikken) gevormd.
Een extra nadeel van de spelling met type is nog dat die een andere uitspraak suggereert: [tiepefout] of zelfs [taipfout]. Typfouten zijn overigens geen taalfouten – wie een typfout maakt, weet wel hoe het moet, maar doet het uit slordigheid of gehaastheid verkeerd.
Bron: Genootschap Onze Taal.